DANSINSTITUUT WALKIERS VERKOCHT! EN WAT NU…?

Wie had dat ooit kunnen en durven dromen, zeg!

75 jaar lang bestaat ons dansschooltje.

Ooit zou die dag komen, dat het zou stoppen.

‘Bettina, en jij dan ? Gij neemt dat toch over, zeker? ‘

Die vraag heb ik duizenden keren gehoord. En op verschillende manieren proberen te antwoorden, maar meestal werd er niet écht geluisterd naar mijn antwoord.

Er was maar 1 antwoord dat men als bevredigend beschouwde, en dat was ‘natuurlijk’.

En dat was ook gelogen, want ik zou het niet overnemen.

Niet gemakkelijk, zeker niet als men niet echt luistert naar wat ik wil & kan. Dus, probeerde ik ontwijkend te antwoorden, wat me meestal wel lukte.

Tja, waarom neem ik die prachtdansschool niet over? Even een rekensommetje maken:

  • Vroeger: 2 hardwerkende ouders, 1 hardwerkende dochter, 1 part time collega op bureau en 1 part time klusjesman = 5.
    Nu: 1 hardwerkende dochter = 1

  • Vroeger: budget van 75 jaar opbouwen
    Nu: jonge 40’er met leefbaar budget, maar nog jong en alleen om te investeren

Moet ik nog verder?
Nog 1 belangrijk argument: ik heb een lieve man, die zijn eigen werk en passies heeft. Om een bloeiende dansschool zoals de onze over te nemen, moet je met 2 zijn, of je relatie beëindigen.

Dus, we zoeken overnemers.

Een lange tijd is er niets, geen interesse. We verliezen de moed. Moeten we dan alles weggooien waar we voor gewerkt hebben? 75 jaar lang opgebouwd hebben? Zo leek het.

Maar dan, ging de bal ineens aan het rollen. Geduld, lieve dansers, is een mooie deugd, niet alleen in dansen dus.

Jihaa, een koper, waar we een goeie deal mee sluiten.

Elke dag blijft onzeker en moeilijk, want hoe je het ook bekijkt, het is en blijft afscheid nemen, en het zal niet meer hetzelfde zijn.

Ik blijf in mijn hoofd prenten : “Het zal anders zijn, maar anders is daarom niet slecht, toch?” Uiteraard met de nodige twijfel.

Ondertussen moet ik uitpluizen, wat ga ik doen? Wat kan ik doen? Wat wil ik doen? Jongens toch, zoveel vragen en onduidelijkheden. En er is tijdsdruk. Ik heb een hekel aan onzekerheden. Je kan niet verder, je kan niet vooruit.

Wachten, wachten, wachten … niet echt aan mij besteed, maar ik moest wel. En na enkele weken, komt er eindelijk duidelijkheid.

Ik kan nog op enkele dagen lesgeven in de dansschool.

Jeujjjjj!

Ik kan de zaal huren (slik). Dat voelt wel bizar. Het lijkt alsof ik in mijn eigen huis een zaal moet huren. De gedachte dat ‘het niet meer van ons is’, gaat er voorlopig nog niet in. De tijd zal het wel laten gebeuren, vermoed ik. Maar … ik kan dus nog wel iets met dansen doen.

Oef. Want dat is mijn ‘heartbeat’, mijn ‘lucht’. Wel anders, en alleen, … maar hey, anders is daarom niet slecht, toch?
Ik ga in ieder geval met opgeheven hoofd, rechte rug, borst vooruit, big smile… en met goeie vibes… het dansvloertje terug betreden, anders, maar alles beter dan niets.

Nu is er duidelijkheid en kan ik gaan plannen. Ik ga het onderste uit de kan halen en het beste ervan maken. Want dat is de enigste manier, hoe ik het doe. Me 100% smijten!

Spannend. Let’s do this. Let’s make things happen!

Bettina Walkiers
Uw bangelijke dansjuf

Ps. Wil je op de hoogte gehouden worden van alle dansactiviteiten? De dansavonden, de lessen?

Of wil je gewoon volgen hoe ik mijn eigen weg baan, in ‘deel 2’ van het dansschool verhaal?

Bezorg me dan je email-adres en ik breng je als eerste op de hoogte, zodra er nieuws is.